Día das Artes Galegas

Día das Artes Galegas

A Deputación de Pontevedra conmemora o mércores 1 de abril o Día das Artes Galegas, dedicado este ano ao arquitecto do Barroco galego Domingo de Andrade.

Para iso, en colaboración coa Academia Galega de Belas Artes, está previsto realizar as Rutas de Arquitectura, visitas comentadas que tratan de introducir e sensibilizar sobre a importancia do Barroco na provincia de Pontevedra. Época, ética e estética nun percorrido que implica a grandes eruditos, coma mestres arquitectos, construtores, canteiros, sobranceiros escultores e retablistas.

Domingo Antonio de Andrade

(Cee, A Coruña, 1639-Santiago de Compostela, 1712)

En 1654 comeza os seus estudos na Universidade de Santiago de Compostela, aínda que os abandona tras unha enfermidade. En 1668 casa con Isabel Areas Canosa, con quen ten dez fillos —cinco dos cales faleceron antes de chegar á adultez—, e ao quedar viúvo en 1699 ordenouse como presbítero.

Empeza a traballar na capital compostelá en 1662 como entallador de oficio, preocupado principalmente pola estrutura compositiva dos retablos en madeira. Algunhas das súas obras son o tabernáculo da catedral de Santiago, o baldaquino da capela do Santo Cristo da catedral de Ourense e o baldaquino do altar maior da igrexa do mosteiro de Oseira. En 1676 é nomeado mestre maior de obras da catedral compostelá; a súa primeira obra é a torre do Reloxo (1680), caracterizada pola súa monumentalidade e solidez en harmonía co conxunto catedralicio. En 1696 o cabido santiagués encárgalle a nova sancristía (hoxe capela de Nosa Señora do Pilar), da que fixo as trazas, mais en 1711 substitúeo Fernando de Casas Novoa na obra. En 1700 realiza o Pórtico Real da Quintana. Así mesmo, traballa en tres partes principais do convento de San Domingos de Bonaval: a fachada da portería, os cuartos e o claustro, onde aparecen as súas características sartas de froitas e o virtuosismo da afamada escaleira de caracol. Entre as súas mostras sobranceiras de arquitectura urbana destacan a Casa da Parra (1683) e a Casa da Conga (1709), que el comeza, aínda que finalmente a realización se lle atribúe a Fernando de Casas Novoa. Ademais, fóra de Compostela elabora, entre outras, a sala capitular e a sancristía da catedral de Lugo, interiores que contan tamén co seu característico encalado en branco.

Na súa obra Excelencias, antigüedad y nobleza de la Arquitectura (Santiago de Compostela, 1695) expresa a súa teoría arquitectónica.

O Barroco en Pontevedra

Durante os séculos XVII e XVIII Galicia e a veciña Portugal son referentes e reciben achegas de ultramar, que suman ás súas experiencias. Son momentos nos que se marcan os contrastes e o encontro co Neoclasicismo e o nacente sentir académico, tempo da curiosa impertinencia, das grandes viaxes, das ansias de compartir saber... En Galicia é posible atopar fortes contrastes expresados na solemne arquitectura e escultura de templos, igrexarios, pazos, urbanismo ou trazado de xardíns. O Barroco presenta un marcado estilo que conxuga outros estilos, e no que as formas se afiligranan e se buscan contrastes como expresión dun desafío técnico e artesanal, evidentes nos retablos, na escultura e mesmo en artes menores coma a pratería, o acibeche, o gravado...

Nestes percorridos guiados polo Barroco pontevedrés haberá lugar para a análise da ética e da estética cosmopolita dun tempo, das técnicas construtivas e escultóricas, e para afondar tamén nos mitos, nas lendas e no substrato das tradicións nas que prende a identidade.

No seu momento a Deputación de Pontevedra publicará e difundirá toda a información relativa ás rutas polo Barroco polas vías e redes habituais e con antelación suficiente para que as persoas que o desexen poidan inscribirse e percorrer a arquitectura barroca da provincia.

Última modificación: martes, 31 marzo 2020