O motivo do recurso de casación é que o Tribunal Superior de Xustiza de Andalucía (TSXA)  manifestou que a impugnación indirecta da ordenanza fiscal da que derivan as liquidacións só procedería respecto da actualización de tarifas que contén, xa que os restantes parámetros emanan da ordenanza aprobada previamente. A Sala do TSXA considera que, debido a que as alegacións do contribuínte se basean nos parámetros de cálculo da cota tributaria, debería impugnarse indirectamente a ordenanza previa e non a que se limita a actualizar as tarifas sen innovar o resto.

O criterio seguido polo TSXA fundaméntase na sentenza do Tribunal Supremo (TS) do 20 de maio de 2021, cuxo obxecto era a Ordenanza fiscal de lixo do Concello de Tui. Naquela sentenza a doutrina establecida polo alto tribunal foi a seguinte:

"1) Na impugnación indirecta dunha disposición xeral, prevista no artigo 26 da Lei reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa (LXCA) —como neste caso a Ordenanza fiscal reguladora da taxa de lixos—, en principio, cabería alegar a omisión ou a insuficiencia dos informes técnico-económicos, na medida en que fosen determinantes da configuración, do custo global e da repartición do importe das taxas, de acordo coa recente xurisprudencia deste Tribunal Supremo respecto diso.

2) Con todo, no ámbito da impugnación indirecta dunha disposición xeral que se limita a unha mera actualización do importe das cotas tributarias, sen innovar a norma nas restantes determinacións fiscais, a impugnación indirecta unicamente pode referirse a ese estrito punto en que a ordenanza modifica a preexistente.

3) Esta imposibilidade xurídica esténdese, polo tanto, á cuestión de ilegalidade derivada da anulación do acto de aplicación mediante sentenza firme, fundada na invalidez dun precepto regulamentario, nos termos do artigo 27.1 da LXCA. Isto é, non cabe anular erga omnes os preceptos dunha ordenanza por razón da inexistencia ou insuficiencia da memoria á que se refire o artigo 25 do Texto refundido da Lei reguladora das facendas locais, aprobado polo Real decreto Lexislativo 2/2004, de 5 de marzo, cando tal denuncia está referida, non á actualización da contía da taxa, como contido propio da ordenanza cuestionada, senón aos elementos normativos integrantes desta, obxecto de aprobación en versións anteriores da ordenanza".

Esta sentenza do Tribunal galego centrábase na inexistencia ou na insuficiencia da memoria económica, pero no FD2º especifícase que o criterio sería aplicable, en xeral, á impugnación indirecta por calquera defecto alegado.

O TS, agora, neste auto, xustifica a admisión do recurso no que "se aprecia a procedencia dun pronunciamento desta sala a fin de completar ou matizar a xurisprudencia existente sobre o alcance do artigo 26 da LXCA, no relativo á impugnación indirecta de ordenanzas fiscais que foron modificadas e aplicadas en actos administrativos concretos".