O Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña lembra que o Tribunal Constitucional se pronunciou sobre a necesidade de que se motive a culpabilidade nas infraccións tributarias e se remita á Sentenza do Tribunal Supremo (STS) 455/2017, de 15 de marzo, na que se efectúa un resumo da xurisprudencia nesta materia:

- Esixencia do principio de culpabilidade dos artigos 24.2 e 25.1 da Constitución española e  do 181.1 da Lei xeral tributaria (LXT).

- Ausencia de responsabilidade obxectiva en materia de infraccións tributarias, o que esixe que concorra na conduta sancionada dolo ou culpa, ao non poder ser sancionados os feitos mais aló da simple neglixencia (sentenzas do Tribunal Constitucional 76/1990, de 26 de abril, e 164/2005, de 20 de xuño).

- A normativa tributaria presume a boa fe das persoas contribuíntes, polo que lle corresponde á Administración probar que concorre a culpabilidade da persoa infractora.

- Na LXT esíxese a motivación sen que a mera referencia ao precepto legal infrinxido xustifique a imposición da sanción.

- O principio de presunción de inocencia esixe que a carga da proba corresponde a quen acusa, sen que ninguén estea obrigado a probar a súa propia inocencia, de tal xeito que, só cando a Administración razoase, en termos precisos e suficientes, en que basea a existencia de culpabilidade, procede esixirlle á persoa acusada que probe a existencia dunha causa que exclúa a responsabilidade (STS 04/02/2010).

Neste caso concreto, o Tribunal considera que non existe motivación no relativo á conciencia e vontade da persoa contribuínte e establece a actuación culpable no incumprimento obxectivo da norma tributaria e na falta de ingreso da cota tributaria.

Especifica que esa falta de motivación non pode ser suplida polo Tribunal Económico-Administrativo Rexional na resolución desestimatoria da reclamación económico-administrativa.