Na resolución analízase unha reclamación económico-administrativa interposta contra as actuacións ditadas nun procedemento de alleamento mediante poxa administrativa.;

O núcleo do debate non se sitúa na regularidade material da poxa, senón nunha cuestión previa e decisiva: a admisibilidade do recurso.

O tribunal articula a súa fundamentación sobre tres eixes principais:

En primeiro lugar, delimita o ámbito obxectivo da reclamación económico-administrativa conforme a Lei 58/2003, xeral tributaria (LXT). Con base no artigo 227 da LXT, sostense que só son impugnables os actos que decidan sobre o fondo do asunto ou lle poñan fin ao procedemento, así como determinados actos expresamente previstos. A comunicación impugnada (acordo de alleamento mediante poxa) é cualificada como acto de trámite, carecedor de efectos decisorios autónomos, o que determina que non sexa recorrible.

En segundo lugar, o tribunal examina a lexitimación activa da persoa reclamante á luz do artigo 101.2 do Real decreto 939/2005 (RGR). A persoa interesada alegaba a súa condición de terceira posuidora por estar empadroada no inmoble poxado. Con todo, o tribunal adopta unha interpretación estrita do concepto, vinculándoo á existencia dun dereito real ou situación xurídica con relevancia rexistral; por conseguinte, considera que o simple empadroamento, como dato administrativo acreditativo de residencia, non equivale a unha titularidade posesoria con transcendencia xurídica no procedemento de prema. Deste xeito, a notificación practicada como outra ou outro interesado non xera por si mesma lexitimación para recorrer, senón que ten como única finalidade que poida interpoñer unha terzaría ou outra acción civil en defensa do seu dereito.

En terceiro lugar, a resolución reafirma unha doutrina consolidada: a acta de adxudicación da poxa ten natureza de documento público de venda e comporta unha transmisión patrimonial de carácter civil. Por iso, queda fóra do ámbito da revisión económico-administrativa, en virtude da exclusión prevista na LXT para actos que deban dirimirse noutras xurisdicións.

A resolución reflicte unha concepción rigorosa dos orzamentos procesuais en vía económico-administrativa, reforzando a separación entre o control da legalidade tributaria e os efectos civís derivados da execución forzosa. Con todo, pode suscitar debate a interpretación restritiva do concepto de terceiro posuidor, especialmente en supostos en que a ocupación prolongada do inmoble puidese xerar expectativas xurídicas relevantes.

En definitiva, a resolución prioriza a delimitación competencial fronte á análise de eventuais defectos procedementais, resolvendo o asunto por razóns de inadmisibilidade e confirmando unha liña doutrinal reiterada do tribunal.